Tęczowe Palccoyo & Most Q’eswachaka: Kolory i Żywa Tradycja Inków

Ponieważ chcemy pokazać Wam to, co w Peru najbardziej niezwykłe, łącząc odległe perełki w jedną spójną i logiczną całość. Wiemy, że podróż do Ameryki Południowej to dla większości wyprawa raz w życiu. Znamy ten kraj od podszewki i zamiast powielać utarte, masowe schematy, szukamy rozwiązań, które dają Wam realną oszczędność czasu i energii. Sam dojazd z Cusco do wiszącego mostu Q'eswachaka to niemal 8 godzin w samochodzie w obie strony. Zamiast spędzać dwa oddzielne dni w drodze (tracąc w sumie aż 16 godzin na same przejazdy do Palccoyo i do mostu), łączymy te miejsca w jedną, przemyślaną trasę. Spędzimy w aucie łącznie około 9 godzin, ale robimy to tylko raz, zataczająć intrygującą pętlę! W ten sposób w ciągu jednego dnia doświadczycie niezwykłego kontrastu: surowych, tęczowych pasm górskich na wysokości 5000 m n.p.m. oraz żywej, 500-letniej tradycji plecenia mostu nad kanionem rzeki Apurimac. 

To nie jest zwykły zabytek – to jedyny na świecie w 100% żywy most z czasów Inków, wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Konstrukcja wisi na wysokości 3700 m n.p.m. i ma około 28–30 metrów długości. Dlaczego nazywamy go „żywym”? Ponieważ co roku w czerwcu około tysiąca mieszkańców z czterech okolicznych społeczności (Huinchiri, Chaupibanda, Choccayhua i Ccollana Quehue) spotyka się na trzy dni, by ściąć stary most, wrzucić jego resztki do rzeki Apurimac i wspólnie upleść nową przeprawę przez rzekę z andyjskiej trawy q'oya. Cały proces odbywa się bez użycia ani jednego metalowego gwoździa czy fabrycznej liny. Dla lokalnych mieszkańców ta coroczna odbudowa to coś znacznie głębszego niż praca fizyczna – to andyjski rytuał wspólnotowy minka (praca na rzecz dobra wspólnego). Poprzez wspólne wyplatanie potężnych lin, społeczności te odnawiają więzi sąsiedzkie, podtrzymują poczucie jedności i przekazują tradycję oraz wiedzę techniczną z pokolenia na pokolenie, dbając o ciągłość swojej kultury od czasów imperium Inków. Więcej takich lokalnych ciekawostek i sekretów opowie Wam nasz przewodnik na szlaku.

Choć obie góry mienią się tęczowymi barwami, to dwa zupełnie różne doświadczenia. Wejście na punkt widokowy, z którego można podziwiać tęczowe góry Vinicunca to stroma, bardzo wymagająca wspinaczka (ponad 600 metrów przewyższenia na wysokość ponad 5030 m n.p.m.), która dla wielu osób okazuje się wycieńczająca. Palccoyo z kolei to łagodny, płaski spacer (mniej niż 200 metrów różnicy wzniesień), idealny dla każdego wieku – od dzieci po seniorów. Co ważne, w Palccoyo widzicie nie jeden, ale kilka kolorowych szczytów oraz spektakularny, ośnieżony lodowiec Ausangate. Na trasie spotkacie też znacznie więcej alpak i lam, a przede wszystkim – unikniecie męczących tłumów, które codziennie szturmują Vinicunkę. Palccoyo daje Wam ciszę, przestrzeń i komfort spokojnego wędrowania, a dodatkowo znacznie łatwiej połączyć je w jeden dzień z innymi atrakcjami, jak wiszący most Q’eswachaka.

Most jest co roku odbudowywany od nowa przez lokalne społeczności zgodnie ze starożytną sztuką inżynieryjną Inków. Konstrukcja jest stabilna, jednak z racji tego, że wisi wysoko nad rzeką Apurimac i naturalnie lekko się kołysze, wymaga ostrożności. Ważne ostrzeżenie: osoby z lękiem wysokości nie powinny decydować się na przejście po moście. Przy czym samo podziwianie tej konstrukcji z bezpiecznego brzegu rzeki – bez stawiania na niej kroku – oraz z kilku punktów widokowych to niesamowite, głębokie przeżycie, które w pełni zachwyci każdego miłośnika andyjskiej historii, tradycji i unikalnych atrakcji.

Szlak w Palccoyo wznosi się do maksymalnej wysokości około 4990 m n.p.m., co stawia przed organizmem spore wyzwanie. Wycieczkę tę planujemy najwcześniej na 4. dzień pobytu w regionie Cusco, by dać Wam niezbędny czas na aklimatyzację. Aby andyjska wysokość nie odebrała Wam radości z widoków, warto przygotować się do niej ze spokojem. Przede wszystkim dajcie sobie czas: dzień wcześniej zrezygnujcie z ciężkich, smażonych potraw, kawy i alkoholu na rzecz lekkich, warzywnych posiłków. Na szlaku nie spieszcie się – idźcie wolnym, niemal leniwym andyjskim krokiem, pijcie wodę małymi łykami i... ograniczcie rozmowy podczas podejść (to prosty i niesamowity sposób na oszczędzanie sił i energii). Spakujcie też ubiór warstwowy, czyli naszą sprawdzoną „cebulkę” – ciepły polar, lekką kurtkę puchową i coś od wiatru, a także dobre okulary przeciwsłoneczne i czapkę. Pamiętajcie też, żeby przed wylotem do Peru skonsultować się z lekarzem, by upewnić się, że wysokie Andy będą dla Was czystą przyjemnością.